Afscheidstoespraak van Frans Poot nav vertrek raadslid Anneke van Heertum

zaterdag 18 december 2010

Anneke,

In onze fractie is het nooit rustig, maar het was even heel stil toen jij ons vertelde over je besluit met het raadswerk te stoppen. Je was opgelucht en blij het moeilijke besluit genomen te hebben. En wij waren blij met jou, maar ook een beetje terneergeslagen.

En dat precies is het dubbele gevoel waarmee ik hier sta.

Onze politieke wegen liepen tot nu toe bijna parallel. Het begon in de begin jaren 90 in de steunfractie van D66. Jij in de werkgroep Ruimtelijke Ordening, ik in die van het Ouderenbeleid. Met het advies uit jouw werkgroep heeft de fractie van D66 een eerste aanzet gegeven tot het latere planproces De Bilt in Beweging

In 1994 haalde D66 zoveel zetels dat jij, hoewel onverkiesbaar, in de raad kwam. Enkele maanden later overkwam mij hetzelfde. Ik zeg overkwam, want wij beiden hadden nergens op gerekend.

Ik herinner me jou nog heel goed uit die tijd. Je was consciëntieus, analytisch in je afwegingen en vooral niet wars van nieuwe ideeën.

In die tijd bestreken wij samen zo beetje het hele maatschappelijke middenveld. We bezochten veel instellingen. Voor de buitenwereld waren we onafscheidelijk, zo zeer zelfs dat er in de wandelgangen over gespeculeerd werd. Wij konden er om lachen.

Vooral tijdens de verkiezingsperioden trokken wij er samen op uit. We bezochten de kernen, en altijd op de fiets. Eerst De Bilt en Bilthoven, en na 2000 ook die van de nieuwe gemeente. Zó hebben wij onze gemeente goed leren kennen; en de gemeente ons.

In het jaar 2000 volgde je Maria Limborgh op als wethouder. Een lastige klus, want Maria was enorm geliefd. Maar je deed het met verve en je was dan ook bij de herindelingsverkiezingen in 2001 onze kandidaat wethouder. Jij had in de jaren daarvoor een enorme dossierkennis opgebouwd, die je toen goed van pas kwam, maar die je ook wel eens in de weg zat als inwoners een andere mening hadden. In die tijd werd ook het dualisme ingevoerd. Jij hebt het toen met de eigen fractie niet altijd gemakkelijk gehad. En toch kwamen we er altijd uit, met respect voor ieders positie.

Uit die tijd herinner ik me nog een benaming die aan jou herinnerde: de van Heertum linie. Dat waren betonblokken langs de kant van de weg om kwetsbare bermen te beschermen. Bewoners wilden het niet, maar het algemeen belang kreeg van jou voorrang. En die bermen liggen er nog steeds ongeschonden bij.

Dankzij…… de Van Heertum linie.

Het college kwam in 2003 ten val, en dat lag niet aan jou. En toch was jij slachtoffer, althans, zo heb je het ook ervaren.

Maar je ging niet bij de pakken neerzitten en trad toe tot het afdelingsbestuur van D66. Daar heb je je ingezet voor het verder positioneren van D66 in de Biltse samenleving. In de jaren 2004 en 2005 was er grote onrust in de welzijnsector. Forse bezuigingsplannen dreigden sectoren als sport, kunst en cultuur te minimaliseren. Jij hebt toen de basis gelegd voor een alternatief plan.

Eerst heb je met de afdelingsvoorzitter zo beetje alle instellingen bezocht en de financiële posities in kaart gebracht.

En daarmee was ons Leitmotif voor de verkiezingen 2006 geboren. En niet zomaar met een gemakkelijke kreet van : Redt sport, kunst en cultuur!!! Nee, je had ook een alternatief bezuinigingsplan opgesteld; in overleg met de instellingen, en niet over hun rug. Mede daardoor hebben wij die verkiezingen gewonnen en dat in een tijd dat D66 landelijk bijna ter ziele was. Sport, kunst en cultuur gered, D66 een zetel erbij, en jij weer in de raad.

Ook toen weer met dezelfde passie voor jouw onderwerpen. Kunst, cultuur, en niet te vergeten onderwijs. Toen later de Wmo werd ingevoerd, was jij een van de weinigen die echt begreep hoe het in elkaar zat. We zullen die kennis nog missen.

Anneke, het was ook niet voor niets dat jij door het college gevraagd werd om voorzitter te worden van Ouverture voor Cultuur. Het kwam gewoonweg niemand anders toe. De nota die eruit volgde vormt een stevige basis voor het huidige beleid.

Cultuur is het medium waar mensen elkaar ontmoeten, elkaar inspireren. Ook, en misschien wel vooral als het even niet meezit.

Met jouw kennis en enthousiasme heb je bijgedragen aan die inspiratie en ontmoeting in onze gemeente.

Vanaf 2008 werd je onze fractievoorzitter. In een periode van een raad in beroering. Het is jouw verdienste dat D66 niet gemangeld werd tussen krachten waar we geen invloed op hadden.

Jij was verbindend waar het kon, en streng waar het moest.

Anneke. Je was ambitieus, je had dossierkennis, je was snel, (soms erg snel); je had flair, Amsterdamse flair, wel te verstaan. Een bekende uitspraak van jou is: “zonder bluf is het leven duf”.

Je was attent en dacht aan alles. Een bloemetje voor een jarige, een kaartje bij verdriet of verlies, maar ook bonbons voor de brandweer; gewoon uit waardering.

Anneke je was een duizendpoot. Zozeer dat deze Poot niet al jouw taken kan overnemen. En ik beloof je dat de fractie als geheel jouw erfenis goed zal beheren.

Anneke, je was 20 jaar mijn maatje. We hebben gestreden en vooral gelachen.

Ik wens je, natuurlijk namens de hele fractie, veel geluk. Geluk met je kinderen en vooral met je eerste kleinkind, Gijs (nog maar net geboren). Geluk, maar ook sterkte, met de zorg voor je ouders in deze fase van hun leven. En natuurlijk geluk in de relatie met je partner. Voor jou een nieuwe levensfase. Het ga je goed.

Frans